""
گیسو شاکری در سال ۱۹۵۳ در ایران متولد شد. او ردیف آواز ایرانی را در سال ۱۹۸۰ نزد استاد نصرالله ناصحپور آموخت. در سال ۱۹۸۸ ایران را ترک کرد و زندگی در تبعید را در کشور سوئد برگزید. فعالیتهای فرهنگی گیسو شاکری با اجرای نخستین کنسرت موسیقی سنتی در سال ۱۹۸۹ در شمال سوئد آغاز شد. او از آن پس با سفر به کشورها و شهرهای گوناگون جهان در اروپا، آمریکا، کانادا و استرالیا، به اجرای کنسرت و سخنرانی پرداخت. شاکری در این سفرها، سمینارها و مراسم گوناگون، علاوه بر اجرای موسیقی، به موضوعاتی چون قتلعام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، مسئله زنان ایران و محرومیت آنها از حداقل حقوق و آزادیهای فردی و اجتماعی، و نیز نقش زنان هنرمند معترض و هنر متعهد و مردمی میپردازد. آلبومهای موسیقی و نمایشهای او نیز بر پایه همین دیدگاه شکل گرفتهاند و هر یک گویای باور او به آزادی، برابری و عدالت اجتماعی هستند. «تا به کی خموشی» نخستین آلبوم گیسو شاکری است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. این آلبوم بازخوانی ترانههای دوره جنبش مشروطیت است که پیش از این توسط قمرالملوک وزیری خوانده شده بود؛ ترانههایی که گویای شرایط، تلخیها و زخمهای جامعهای است که با گذشت نزدیک به یک سده، همچنان پابرجا ماندهاند. معرفی و اجرای موسیقی سنتی-عرفانی، طراحی، تهیه و نمایش لباسهای محلی زنان اقوام گوناگون ایران، آموزش عملی و تئوری سفالگری، و فعالیت در زمینههای رنگ، حجم، نمایش و بازیگری از دیگر فعالیتهای او به شمار میروند. او در کنار این فعالیتهای هنری، به دلیل تخصصش در امور تربیتی و خانوادگی، به سخنرانی و تدریس در این زمینه نیز میپردازد. دو کار تحقیقی او که به زبان سوئدی منتشر شده، به مشکلات خانوادههای غیربومی و نحوه برخورد با آنها اختصاص دارد. همچنین تاکنون دو کتاب داستان کودکان به زبانهای فارسی و سوئدی، چهار دفتر شعر و چند پژوهش دیگر از او به چاپ رسیده است. آنچه نقش گیسو شاکری را برجسته میکند، پایبندی او به هنر متعهد و مردمی است؛ هنری که هدفی روشن را در زمینه مبارزه با نابرابری و استثمار زنان دنبال میکند و گامی برای آگاهیبخشی به آنهاست. گیسو شاکری یکی از صداهای معترض زنان دربند سرزمینی است که در آن، نیمی از نیروی انسانی از حقوق اولیه خود محروم شدهاند. برجسته کردن ابعاد تازهای از هویت و شخصیت زنان ایرانی، بازتاب مبارزات آنها، مبارزه با اندیشههای زنستیزانه، پشتیبانی از حقوق بشر و اعتراض به اعدام، از جمله محورهای اصلی مبارزه اوست. شاکری در تاریخ رنجبار ما، نخستین هنرمندی نیست که صدایش را به اعتراض برای حقوق ربودهشده زنان بلند کرده است، اما بیشک از جمله زنانی است که تمام زندگی خود را بر پایه این هدف والا بنیان نهاده است.