منوچهر جمالی

""

(زاده ۱۳۰۷ خورشیدی/ فوت ۱۶ خرداد ۱۳۹۱) فیزیکدان، فیلسوف، شاعر، تاریخدان و پژوهشگر. وی در شهرستان آران و بیدگل در نزدیکی کاشان زاده شد و در سال ۱۳۱۳ خورشیدی، در حالی که ۶ ساله بود، به همراه خانواده از کاشان به تهران رفت. در تهران، نخست در دبیرستان جمشیدِ جم، سپس در دبیرستان فیروز بهرام و پس از آن در دبیرستان البرز درس خواند. سپس روانه دانشگاه علوم شد و به تحصیل در رشتهِ فیزیک مشغول شد. پس از پایان تحصیلات در رشته فیزیک، برای گذراندن دورهِ تخصصی، در سال ۱۹۵۴ میلادی، وارد آلمان شد و به دانشگاه فرانکفورت رفت. او در آغاز دکترای خود را در رشتهِ فیزیک تئوری به پایان رساند و سپس به دانشگاه فلسفه فرانکفورت، برای تحصیل در رشتهِ فلسفه رفت. از استادان او در فلسفه می‌توان به دو فیلسوف نامی و معاصر یعنی تئودور آدورنو و ماکس هورکهایمر اشاره کرد که از بنیان‌گذاران مکتب فرانکفورت بودند. از منوچهر جمالی به عنوان بهترین شخص برای تجزیه و تحلیل آثاری همچون شاهنامه فردوسی و اساطیر ایران باستان یاد می‌شود. تارنمای بورگوینکل آثار، تحولات افکار و ایده‌های فلسفی او را بررسی کرده‌است. جمالی به روحیه ستیزه‌گری ادیان اسلام، زرتشتی و یهود و مسیحی اعتقاد داشت و بر این باور بود که «اسلام و زرتشتی‌گری و یهودیت و مسیحیت و هرگونه دین و ایدئولوژی، باید درایران در فضای «فرهنگ گشوده سیمرغی» قرار گیرند تا «اصل قداست زندگی، به کردار برترین اصل»، دست اسلام و زرتشتی‌گری و یهودیت و مسیحیت و هر ایدئولوژی دیگری را در ستیزه‌گری ببندد».

کتاب های نویسنده