• 0 آیتم -
    • سبد خرید شما خالی است

شیطان

رایگان
لیِو نیکُلائِویچ تولستوی در 9 سپتامبر 1828 در یاسنایا پولیانا در دویست کیلومتری جنوب مسکو به دنیا آمد. وی نویسنده شهیر روسی است که او را یکی از بزرگترین رمان‌نویس‌های تمام ادوار تاریخ می‌دانند. تولستوی، از سال 1902 تا 1906، هر سال نامزد دریافت جایزۀ نوبل ادبیات و در سال‌های 1901، 1902 و 1909 نامزد جایزه صلح نوبل شد اما هرگز برنده نشد. از آثار ارزشمند او می‌توان به «جنگ و صلح»، «آناکارنینا»، «مرگ ایوان ایلیچ» و «رستاخیز» اشاره کرد.
لیِو چهارمین فرزند از پنج فرزند «کنت نیکُلای ایلیچ تولستوی»، کهنه‌سرباز و نجیب‌زادۀ روس و «شاهزاده‌خانم ماری نیکُلائِونی وُلکُنسکیخ» بود. او مادرش را در دو سالگی و پدرش را در نه سالگی از دست داد. سرپرستی او در ابتدا به عهدۀ یکی از بستگان دور و پس از مرگ پدر، به عمه‌اش «کنتس الکساندرا ایلینیچنا» سپرده شد. تولستوی تا سال 1841 یعنی تا زمان مرگ عمه‌اش پیش او ماند و بعد از آن به کازان نزد سرپرست جدیدش، یعنی عمه دیگرش، نقل مکان کرد. آموزش لیِو در ابتدا به‌وسیلۀ معلم فرانسوی انجام شد که جایگزین رزلمن آلمانی خوش‌اخلاق شده بود.
او، در سوم اکتبر سال 1844 هنگامی‌که 16 سال داشت، تحصیل در رشتۀ ادبیات شرقی (عربی-ترکی) را در دانشگاه سلطنتی کازان آغاز کرد اما در آزمون انتقالی پایان سال مردود و مجبور شد دوباره در برنامۀ سال اول شرکت کند. برای اینکه این کار را تکرار نکند به دانشکدۀ حقوق رفت و آنجا نیز با نمرات برخی از دروس، مشکلات، همچنان ادامه داشت اما بالاخره توانست آزمون انتقالی پایان سال را قبول شود و سال دوم از درس خود را آغاز کند.
تولستوی، پس از چند رفت‌وآمد، به مسکو بازگشت و در آنجا اغلب‌اوقاتش را به قمار گذراند. این روند، بر وضعیت مالی او تأثیر منفی گذاشت. وی در این دوره از زندگی، علاقۀ خاصی به موسیقی پیدا کرد؛ پیانو را به‌خوبی می‌نواخت. اشتیاق به موسیقی، بعدها او را بر آن داشت تا «سونات کریتسرووی» را بنویسد. آهنگسازان مورد علاقۀ تولستوی، باخ، هندل و شوپن بودند. او در زمستان 1850 – 1851 شروع به نوشتن کتاب «دوران کودکی» کرد؛ سپس به دعوت برادرش به ارتش ملحق شد و نوشتن داستان «قزاق‌ها» را در آن دوران آغاز کرد.
بعد از چاپ چند اثر تولستوی، در زمرۀ نویسندگان بزرگ جوان آن دوران یعنی ایوان تورگِنیِو، ایوان گنچاروف، دمیتری گریگورُویچ و آلکساندر استرووسکی جای گرفت و شهرت ادبی یافت.
نگارش کتاب‌ها و داستان‌های مانند «بریدن جنگل»، «مجموعه داستان های سواستوپل»، «لوسرن» و یا داستان «آلبرت»، همه، حاصل سفرهای او، حضور در ارتش و دیدار با آدم‌ها و زندگی‌های گوناگون بود.
تولستوی در سال 1862 با زنی به نام سوفیا ازدواج کرد. حاصل این ازدواج سیزده فرزند بود. او در سال 1869 «جنگ و صلح» را به چاپ رساند. در طول 12 سال «جنگ و صلح» و «آناکارنینا» را نوشت. او در سال 1901 با انتشار کتاب «رستاخیز» که انتقاد شدید از آیین‌های کلیسا در آن جای داشت، به‌وسیلۀ شورای مقدس از کلیسای ارتودکس تکفیر شد.
کم‌کم تولستوی، به گفتۀ خودش، دچار بحران معنوی شد و برای یافتن پاسخی به پرسش‌ها و شبهاتش که دائما او را نگران می کرد، به مطالعۀ الهیات روی آورد؛ از هوس‌ها و راحتی‌های یک زندگی غنی چشم‌پوشی کرد و کارهای بدنی زیادی انجام داد، ساده‌ترین لباس ها را می‌پوشید، گیاه‌خوار شد، تمام ثروت بزرگ خود را به خانواده‌اش بخشید و حقوق مالکیت ادبی را نیز کنار گذاشت.
او سه سال پس از مرگ دوست قدیمی‌اش، ایوان تورگِنیِو، کتاب «مرگ ایوان ایلیچ» را به چاپ رساند که در ابتدا قدغن شد اما پس از ملاقات وی با تزار با دستور تزار روسیه، به چاپ رسید.
تولستوی معتقد بود ادبیات، داستان و رمان، وسیله‌هایی برای بیان مفاهیم اخلاقی و اجتماعی هستند. او فکر می‌کرد که قصه‌ها، تنها برای سرگرمی نیست که نوشته می‌شوند؛ بلکه می‌خواهند از قضاوت‌های بی‌رحم انسان‌ها کم کرده و به گسترش مهربانی و خوش‌اخلاقی کمک کنند.
لیِو تولستوی در 7 نوامبر 1910، پس از یک بیماری سخت و دردناک، در سن 83 سالگی درگذشت. در 9 نوامبر 1910، چندین‌هزار نفر در یاسنایا پولیانا برای تشییع جنازۀ این نویسندۀ بزرگ گرد هم آمدند.

نگاهی دیگر به دیاری کهن

رایگان
گزیده‌ای از دیده‌ها و شنیده‌های 47 تن از مورخان، جهانگردان، ایران پژوهان و ماموران خارجی درباره مردمان ایران
تدوین و تنظیم سعید رهبر

استالینگراد-قلب ارتش ششم

رایگان
قلب ارتش ششم رمانی جنگی، پزشکی و عاشقانه است که در پس زمینه نبرد استالینگراد روایت می شود. پس از شناخته شده‌ترین اثر کنزالیک(دکتر استالینگراد) این دومین کتاب اوست که به سرنوشت اعضای ارتش ششم در یکی از بزرگترین نبردهای جنگ جهانی دوم می‌پردازد.
اولین مترجمی که کنزالیک را به فارسی زبان‌ها معرفی کرد هوشنگ غفار زاده بود. دو رمان استالینگراد و ع‍ش‍ق‌ و خ‍ون‌ در ص‍ح‍رای‌ س‍ی‍ن‍ا را در دهۀ 1340 ابتدا به صورت پاورقی در مجلات روشنفکر و جوان و سپس به شکل کتاب مستقل منتشر کرد.
در ابتدای دهۀ 1360 ، محمود بهفروزی سه اثر از کنزالیک با نام های آخ‍ری‍ن‌ زن‍دان‍ی(1361)‌، م‍ان‍ور پ‍ائ‍ی‍زه‌(1361) و ق‍ل‍ب‌ ل‍ش‍گ‍ر ش‍ش‍م‌(1362) را از فرانسه به فارسی برگرداند. در پشت جلد کتاب آخ‍ری‍ن‌ زن‍دان‍ی خبر از ترجمه چندین اثر دیگر از کارهای مولف نیز داده شده بود، اما این وعده هرگز جامه عمل نپوشید.
در سی و چند سال گذشته، تنها یک اثر دیگر از کنزالیک با نام ‍چه‍ره‌ ش‍وم‌ ش‍ه‍رت‌ در در سال 1380 توسط قدیر گلکاریان به زبان فارسی ترجمه شده است.

میز ِگرد

رایگان
در سال­هاى 86-1985 مدت­ها به فكر ايجاد امكانى براى راه‌­اندازى مجله‌­اى بودم كه بتواند به دور از تعلق گروهى، نيروهاى مترقى را كنار هم قرار دهد. اين نشريه يا مجله می‌­بايست بلندگویى می‌شد كه همۀ گروه‌­ها بتوانند دور ميزى كه مهماندارش بودم، گرد هم آيند و با هم به گفت‌و‌گوی سياسى-فرهنگی و احياناً به همكارى موقتى بپردازند. در راستاى اين عقيده و فكر چند خطى نوشتم و آن را برای تمامى گروه‌­های چپ آن زمان فرستادم. دوست بسيار عزيزم، زنده ياد پرويز سيروس­‌نيا از سازمان ماركسيت- لنينيستى توفان سريعاً به من جواب داد و از اين پيشنهاد صميمانه پشتيبانى كرد و از جانب زنده­‌ياد دكتر غلامحسين فروتن گفت كه مرا را در اين راه و فكر همراهى خواهند كرد. و این كار را تا آخرين نشريه ميزگرد؛ شماره دهم دوره دوم، با صداقت ادامه دادند.
همزمان رفيق عزيزم زنده‌­ياد غلام كشاورز(بهمن جوادی) نزدم آمد و چندين نكتۀ اصلاحى را به نوشته من اضافه کرد و گفت که از طرف حزب كمونيست ايران با اين پلاتفرم حاضر به همكارى هستيم. و نيز نامه‌­اى نوشت و رفت كه متأسفانه جمهوری اسلامی ايران او را در قبرس در 26 آگوست 1989 ترور كرد. ولى رفقای سازمانی او چون رفيق ريبوار همكاريشان را با این مجله ادامه دادند. بايد بگويم كه من در چندين ديدار كوتاه كه غلام کشاورز را ملاقات كردم او را رفيقى دمكرات، نكته‌­سنج، دقيق و وفادار به آرمان­‌هاى مزدبگيران و ستمديدگان يافتم.
از «میز گرد» دوستان زیادی نیز که هیچ تعلق سیاسی و سازمانی نداشتند، استقبال کردند و در این راستا بود که مدت زمانی منتشر شد ولی عمر آن مانند بسیاری دیگر از نشریات تبعیدی دراز نماند.
اکنون ميزگردها را به ياد و به نام همكاران نشريه ميزگرد زنده‌­يادان پرويز سيروس‌نيا، دكتر غلامحسين فروتن و غلام كشاورز به واسطه باشگاه ادبیات تقديم خوانندگان می‌­نمایم.
باقر مرتضوى، 19 آپریل 2022
توجه:
شماره 6 دوره اول و شماره‌های 2 و 7-6 از دوره دوم در این مجموعه نیست. از کسانی که به این شماره‌ها دسترسی دارند، خواهشمندیم برای تکمیل دوره این نشریه با ما تماس بگیرند.
متشکرم

داستان‌های نوین آلمانی

رایگان
هربرت هکمن، پاول هونرفلد، کورت کوزنبرگ، هانریش بل، ایلزه آیشینگر، ماکس فن در گرون، ولف دیتریش شنوره، ولفگانگ بورشرت، کریستیان گایسلر، لوئیزه رین زر، اینگه بورگ باخمن، هانس بندر، گرد گایزر، ولفگانگ هیلده سایمر، ماری لوئیزه کاشنیتس، رولف شروئرز، یوزف مارتین باوئر، الیزابت لانگسر، اووه یونسون، آنا زگرز، مارتین والرز، یوهانس بوبروسکی، گرهارد تسورنتس، کارل گونتر هوف ناگل.