شعر حافظ “راز”ی است، راز بدان معنا که سخنی “سربسته” است اما در عین گشودگی؛ مجموعیتی است در عین پراکندگی؛ پیچیده است در عین سادگی، آنچنانکه همگان آن را خواندهاند و میخوانند و فهم میکنند. شعر حافظ در بیشترین لحظات چیزی را میگوید که همان نیست که میگوید. تناقضی هم در بیان و هم در نگرش شاعرانهی حافظ هست که در این کتاب به باژگویی (آیرونی) irony تعبیر شده است. در این کتاب باژگویی (آیرونی) نه فقط همچون یک آرایه سخن (صناعتی بلاغی)، بلکه با در نظر داشتن ملازمات ادبی و نظری آن همچون یک چهارچوب مفهومی در خوانش شعر حافظ به کار گرفته شده است. در این خوانش همچنین سعی شده برای این پرسش پاسخی یافت شود که چه ضرورتهای تاریخی این وجه باژگویانه (آیرونیک) را در گفتمان شعری حافظ موجب شده است.
شنهای عرب
رایگانجستوجوگران طبیعت، آنها که میخواستند از هیاهو فرار کنند و صدای طبیعت را بشنوند و سکوت و خلوت آفتاب، زمین، دریا، شنزار و برف را تجربه کنند، عجیبترین و خاصترین انسانهای دورانی هستند که انگار هیچ آدمی نمیتواند لختی با خودش تنها بماند و در سکوت فکر کند. «ویلفرید تسیجر» نویسنده، پژوهشگر و صحرانورد بزرگ انگلیسی، یکی از ویژهترین انسانهای سدهی گذشته است که اتیوپی، عربستان، امارات، عراق، ایران و عمان را زیرپا گذاشت و هم خدمات بسیاری به مردم این سرزمینها انجام داد و هم یافتهها و دیدههایش را با نثر و روایتی سرشار از خاطره، خیال، تعمق و تفکر، نوشت. کتاب «شنهای عرب» ماحصل حضور تسیجر در صحرای منحصربهفرد ربعالخالی شبهجزیرهی عربستان است و آن دو پیادهروی او در این صحرا که به گونهای ممکن کردن امری ناممکن بود. تسیجر در شنهای عرب از لحظههای بسیاری نوشته و خاطرههایی را نقل کرده که ممکن است هیچکس دیگر موفق به تجربهی آنها نشود؛ از زندگی و گذران وقت در کنار مردم بدوی صحرانشین و تمجید از خوی و منش آن مردم تا لحظههای تنهایی بیپایان در میان شنهای عربی.
ويلفرد تسيجر (1910-2003م)، صحرانورد، نویسنده سفرنامه بریتانیایی، شهرت او به خاطر دوبار عبور پیاده از صحرای ربعالخالی و نیز دو کتابش به نامهای شنهای عربی و رحلة إلی عرب أهوار العراق است. وی در امارات متحده عربی به نام «مبارک بن لندن» مشهور است.
* فایل حاوی نوزده صفحۀ ابتدای کتاب است
